Freudowskie lęki w psychoterapi

15 Sty

Zdalem sobie sprawe z tego w latach czterdziestych, kiedy podjalem sie kierowania instytucja psychiatryczna dla dzieci, Szkola Ortogeniczna przy Uniwersity of Chicago. Czlonkowie personelu, z ktorymi zaczalem pracowac, byli bardzo oczytani we Freudzie; przekonani, ze przyswoili sobie jego mysli, starali sie swoj sposob rozumienia Freuda wprowadzic w zycie, w pracy z dziecmi. Znaczne teoretyczne zrozumienie procesow nieswiadomych, do jakiego doszli podczas studiow nad Freudem, pozostalo dokladnie takie wlasnie: teoretyczne. wykazalo znikoma uzytecznosc w pomaganiu dzieciom cierpiacym na ciezkie zaburzenia psychiczne; czesto okazywalo sie w tym nawet nawet przeszkoda. Bylo to zrozumienie wyrozumowane, oparte na emocjonalnym dystansie. Potrzebna zas byla przede wszystkim emocjonalna bliskosc, ktora bierze sie z bezposreniego, wspolodczuwajacego [sympathetic] rozumienia wszystkich przejawow duszy danego dziecka, a wiec tego, co powoduje u niego zaburzenia i dlaczego. Potrzebne bylo to, o czym Freud czasem mowi wprost, ale znacznie czesciej implicite: spontaniczna sym-patia miedzy nasza nieswiadomoscia a nieswiadomoscia drugiego czlowieka, odzew uczuciowy naszej duszy na dusze drugiego czlowieka. Osoby nalezace do personelu Szkoly, czytajac Freuda w przekladzie, w ogole sie z tym nie zetknely; nie mozna od kogos oczekiwac, ze zacznie rozumiec dusze ludzka, skoro nigdy sie o niej nawet nie wspomina. Najgorsze w istniejacych przekladach jest to, ze wprowadzaja one abstrakcje, w czytelniku bowiem latwo sie wtedy wytwarza dystans wobec wszystkiego, co Freud chce przekazac o wewnetrznym zyciu ludzkim i wewnetrznym zyciu samego czytelnika.

Freudowskie lęki psychoterapia

Psychoterapia zamienia sie w przekladach angielskich w cos, co odnosi sie i stosuje do innych, przybierajac postac systemu intelektualnych konstrukcji. W konsekwencji ten, kto zapoznaje sie z psychoanaliza, odwodzony jest od potraktowania jej w sposob osobisty – odwodzony jest od wgladu we wlasna nieswiadomosc i w to wszystko, we wlasnym wnetrzu, czego istnienia wzdraga sie on przyjac do swiadomosci, choc jest na wskros ludzkie. Przez niemal czterdziesci lat wykladalem psychoanalize amerykanskim studentom psychiatrii i stazystom. Bezustannie patrzylem na to, w jak wielkim stopniu przeklady angielskie utrudniaja im prawdziwe zrozumienie Freuda i psychoanalizy. Mimo ze wiekszosc moich utalentowanych i pracowitych sluchaczy, ktorych mialem przyjemnosc uczyc, wiele gorliwosci wkladala w chec poznania, co to jest psychoanaliza, przewaznie okazywali sie do tego niezdolni. Z reguly przekonywalem sie, ze pojecia psychoanalityczne staja sie dla nich czyms, co ma sluzyc wylacznie spogladaniu na innych, z bezpiecznego dystansu – a nie czyms, co ma jakikolwiek zwiazek z nimi samymi. Patrzyli na innych przez okulary abstrakcyj, probowali ich zrozumiec za pomoca narzedzi intelektualnych, nie obracajac nigdy spojrzenia ku wnetrzu duszy czy ku wlasnej nieswiadomosci. Odnosilo sie to nawet do tych, ktorzy sami poddawali sie procesowi analitycznemu – okolicznosc ta nie pociagala za soba zadnej dostrzegalnej roznicy. Dzieki psychoanalizie niektorzy zaczeli zyc w wiekszej zgodzie z samym soba i mogli odtad lepiej podolac zyciu, innym pomogla uwolnic sie od przykrych symptomow nerwicowych, ale nie zmienilo to faktu, ze mylnie ja rozumieli. Byla ona w ich oczach czysto intelektualnym systemem – umiejetna, podniecajaca gra, a nie zyskiwaniem wgladu w siebie samego i wlasne poczynania, wgladu, ktory wiaze sie z potencjalnym zagrozeniem wewnetrznym. To, co analizowali, to byla zawsze nieswiadomosc kogos innego, niemal nigdy wlasna. Nie przemysleli dostatecznie faktu, ze aby stworzyc psychoanalize i zrozumiec, jak dziala nieswiadomosc, Freud musial poddac analizie wlasne sny, zrozumiec wlasne omylki jezykowe i powody, dla ktorych sam czegos

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *